Onze tijd is er een van frustratie, angst, agitatie en verslaving aan ‘dope’.
Op de een of andere manier moeten we pakken wat we pakken kunnen zolang dat kan en verdringen dat het allemaal niet ter zake doet en nergens toe dient.
Die ‘dope’ heet dan onze hoge levensstandaard, een hevige, ingewikkelde prikkeling van onze zintuigen, waardoor ze steeds ongevoeliger worden en steeds sterkere prikkels nodig hebben.
Om deze ’standaard’ te kunnen ophouden zijn de meesten van ons bereid een leven te leiden dat voornamelijk bestaat uit min of meer saai werk dat ons de middelen moet verschaffen om van tijd tot tijd aan die sleur te ontkomen door middel van jachtig en duur plezier. Dat zou het zogenaamde ‘volle leven’ zijn, het ware doel dat wordt gediend via het noodzakelijke kwaad van werk.
Of we verbeelden ons dat de rechtvaardigen voor zulk werk is gelegen in het vormen van een gezin, dat dan weer precies op hetzelfde stramien voortborduurt … en zo ad finitum.
Quote: Alan W. Watts, The Wisdom of Insecurity, London 1974
