Hier begrijp ik wat wordt bedoeld met gelukzaligheid: het recht om mateloos lief te hebben. Er is in deze wereld maar één liefde.
Het lichaam van een vrouw omhelzen is tegelijkertijd dicht tegen je aan die wonderlijke vreugde voelen, die neerdaalt van de hemel naar de zee. Straks, als ik mij in de alsemstruiken laat vallen om mijn lichaam in hun geur te drenken, zal ik tegen beter weten in beseffen dat ik een waarheid volbreng die van de zon is en ook die van mijn dood zal zijn.
In zekere zin zet ik hier inderdaad mijn leven op het spel, een leven met de smaak van warme steen, vol van het ruisen van de zee en de krekels die nu beginnen te tsjirpen. De bries is fris en de hemel blauw. Ik houd van dit leven, vol overgave en wil er vrijuit over spreken: het maakt mij trots op mens te zijn. Toch is mij dikwijls gezegd dat er geen reden is om trots te zijn.
Maar die is er wel: deze zon, deze zee, mijn hart, jong en verrukt, mijn lichaam dat naar zout smaakt en het onmetelijke decor waar tederheid en praal elkaar in het geel en het blauw ontmoeten. Om dat te veroveren moet ik mij met al mijn kracht en al mijn vermogens inzetten.
Alles hier laat mij intact, ik verloochen niets van mijzelf, ik zet geen masker op: het is voldoende dat ik geduldig de moeilijke kunst van het leven leer; die is me meer waard dan al hún levenskunst.
Quote: Albert Camus Noces, Gallimard Prijs 1986. Nederlandse vertaling: Bruiloft, De Bezige Bij, Amsterdam 1985.
Foto Tess Jungblut
