4 Comments to “We have a dream Yes I can”
-
Mattias Duyves said...
18 March 2010Hi Tess,
Great log you have.
Sorry, Nederlands kan ook, maar ik zat nog met mijn hoofd bij mijn Engelse onderwijs.
Sukses met je Hoerengracht.
Stuurde Laurens je een artikel van Joyce Goggin over rebranding the Red Light District?
Anders doe ik het alsnog.
Intussen ga ik je blog verkennen dieik niet eerder zag.met vriendelijke groet vanaf de Wallen,
Mattias Duyves
-
Richard Gill said...
31 May 2010Mijn moeder droeg vroeger een hoofddoek. In engeland in de jaren 50, als je een nette burgervrouw was, moest dat wel, anders was je duidelijk geen nette burgervrouw…
-
Tessonome said...
11 June 2010@ Richard
Ja, ik heb ook nog met een hoofddoek gelopen, maar dat was in de jaren negentig. Retro zeg maar a la Grace Kelly.
Overigens toen ik het verhaal hoorde van een welgestelde dame die om het leven is gekomen, doordat de uiteinden van haar hoofddoek in de spaken van haar sportauto geraakten, ben ik er maar mee gestopt
De hoofddoek waar het hier over gaat is volgens mij een religieus attribuut … zoiets als een kruisje dragen?
Trackbacks & Pingbacks
-
Pingback on June 11th, 2010 at 10:39
-
Recent Posts
- We need a political system that is human and ethical
- Tjeenk Willink’s ‘non democratic’ advice to Queen Beatrix
- Why buy a tree?
- The horror of propaganda … we must resist mr. Wilders as part of our political system.
- Tessonome is heroin for truth seekers
- Mr. Wilders and part of the Dutch government support ‘the lies’ regarding 9/11
- Osama Bin Laden is like a roarschacht ink block.
- When is something called a lie?
- Politicians lie to us
- Spoken from the heart: how blind can you be?
Blogroll
Creative Commons
Tess Jungblut Foto-exposties
Tessonome
Maria stond wenend aan de voet van het kruis op de berg Golgotha en ze droeg een hoofddoek. De nonnen op mijn lagere school: ‘Les soeurs du Sacré Coeur’ droegen hoofddoeken. Ik herinner mij de zijden hoofddoeken die door oma’s, moeders en tantes uit de kast werden gehaald tijdens de steeds weer terugkerende herfsten. Dan was er nog de hoofddoek van de vakanties naar Italië, Spanje en Griekenland. Het was daar gebruik om de hoofddoek te dragen bij het betreden van een kerk.
In 1976 vertrok ik vanuit Amsterdam naar Jakarta. Het grote leed van Max Havelaar, dat ik jaren later zou gaan bestuderen, viel als de schaduw van een gekarteld klapperboomblad over mijn jonge ziel. Mensen in al hun verscheidenheid, van superrijk tot straatarm. Villa’s verscholen achter muren van orchideeën. Verderop, bamboehutjes met poepplekken in het bos. Het grote onderscheid dat gewoon leek. Vrouwen in witte, gele of roze gewaden met bijpassende hoofddoeken.
Eind jaren negentig, kwam ik weer in aanraking met de hoofddoek. Het betrof hier het beeld van de in Nederland wonende moslimvrouw. De ‘gemoderniseerde’ Nederlandse vrouw: de intellectuele, de vrijgemaakte, verdroeg dit beeld niet zonder slag of stoot. Haar hoofddoek kwam nog maar zelden te voorschijn. Een modieuze uitspatting bij gelegenheid of als teken van het pro Palestina zijn. De hoofddoek van de vele vrouwen die hun kaalheid bedekken: de zieke hoofddoek, een bandana in frisse kleuren.
De religieuze hoofddoek van de moslima’s werd in verband gebracht met een tijdperk van onderdrukking.
We have a dream Yes I can zijn verwijzingen naar I have a dream van Martin Luther King en Yes we can van Barack Hussein Obama. Twee sterke zwarte mannen, waarvan de eerstgenoemde in de jaren zestig van de vorige eeuw -1963- is vermoord vanwege zijn roep om sociaal-economische vernieuwingen die Amerika voorgoed zouden doen veranderen.
Op 4 juni 2009 heeft Obama, de eerste zwarte en huidige president van de Verenigde Staten van Amerika, tijdens zijn grote rede te Caïro in niet mis te verstane bewoordingen laten weten hoe hij denkt over de hoofddoek:
[...] it is important for Western countries to avoid impeding Muslim citizens from practicing religion as they see fit – for instance, by dictating what clothes a Muslim woman should wear. We cannot disguise hostility towards any religion behind the pretence of liberalism.
Stof tot nadenken.
Foto Tess Jungblut
Binnen: interieurs van raambordelen op de Amsterdamse Wallen