Van de daken kon zij het wel afschreeuwen. ‘Ik heb mijn vertrouwen verloren en dat is geweldig’.
Meer dan een halve eeuw leefde zij in de veronderstelling dat vertrouwen de basis was van een gelukkig en duurzaam leven. Op weg naar dat gelukkige leven werd haar vertrouwen dermate beschaamd, getrapt, geschonden dat ze dertig seconden voor haar vijftigste verjaardag in de isloleer van een psychiatrische kliniek gedumpt werd. Diagnose: acute psychose met gevaar voor suïcide.
Een jaar later zat zij uit de isoleercel naast mij in de tram. Lijn 10 richting Azartplein. Zij ging op bezoek bij haar vriendin. Ik raakte per toeval aan de praat met haar. Ik heb het niet vaak dat een mens zich na een minuut zo bloot geeft. Het was een openbaring voor mij. De vrouw die naast mij zat en haar verhaal vertelde straalde en rook nog eens lekker bovendien.
Nogal beduusd stapte ik uit de tram en zag dat ze in het voorbijrijden naar mij zwaaide. Vertrouwen was voor mij een zwaar ding, zeg maar het goud op de beleggersmarkt. Na een paar dagen geworsteld te hebben met het begrip vertrouwen en de voorturende stroom van berichtgeving over mensen die volgens mij de weg kwijt zijn, kreeg ik een antwoord:
Vetrouwen met als tegenhanger wantrouwen zijn constructies om de ander z’n zin te geven en zij hebben als bron: de angst. Trouw zijn aan jezelf daarentegen is opkomen voor jezelf, voor je eigen idealen en wensen en heeft als bron: een heerlijke bruine boterham met zwarte olijventapenade en een hard gekookt eitje, biologisch natuurlijk.
Foto/tekst Tess
13 Comments to “Trouw zijn aan jezelf is het enige dat telt”
8 February 2009
Mooie compositie deze foto.
Beetje psychotisch antwoord wel, wie kan zich daaraan vastgrijpen die duizelt van het leven?
8 February 2009
Hey, waar is die mooie foto nu?
8 February 2009
Ja die foto is weer weg en nu, komt hij weer.
8 February 2009
Ah! Dat is beter…
8 February 2009
Sorry, experimenten zijn het Webmuis. Ik ben in beweging.
8 February 2009
Voor mij is dit een heel helder antwoord, gespeend van de waan van de dag. Het is uiteraard een metafoor Webmuis.
Maar goed, vertrouwen is out trouw zijn aan is in. Lijkt me een stap in de goede richting.
Stel je hebt vertrouwen in iemand, ik zeg maar wat: Bos bijvoorbeeld. Blijkt na een paar jaar dat ook nog eens dat andere geld verdampt is. Wat dan? Geld kwijt, vertrouwen kwijt, armoede enzo. Ga je op een ander vertrouwen die dan weer je vertrouwen beschaamd etc.
Overigens, er is nog geen politicus die mijn vertrouwen niet beschaamd heeft.
Dus wat ik wil zeggen, en die vrouw waarschijnlijk ook: aan vertrouwen heb je niet zoveel. Het maakt je wankel, dat is dus de duizeling. Trouw zijn aan jezelf, aard je en maakt je stabiel!
9 February 2009
Vertrouwen is zo iets ongrijpbaar dat je het alleen op jezelf kunt betrekken, daar heb je de sturing over. Vertrouwen in anderen is proberen positief over anderen te denken, een gevoel mee te hebben en zodra je het gaat wantrouwen, weg ermee. Daar heb je alleen jezelf mee!
9 February 2009
Jogy, wijze woorden.
9 February 2009
Jogy, weg met het gevoel of weg met de mensen?
9 February 2009
Ja, politici zijn over het algemeen niet gebaat bij kleinere problemen in de samenleving. Hoe groter de problemen hoe nuttiger ze zichzelf gaan voelen. Luister maar naar Obama die zegt hetzelfde over “de uitdaging die hem te wachten staat”.
Bos probeert het wel goed te doen natuurlijk, maar ook hij kan failliet, het is wel een risico.
Over die Franse subsidies aan de automobielsector is ook het laatste “mot qui faut” nog niet gesproken.
9 February 2009
Tess, weg met de mensen, dat is wat je gevoel bepaalt.
Zodra je iemand wantrouwt dan zul je nooit meer volledig iemand vertrouwen, altijd blijft er iets hangen ook al doe je je best dat weg te stoppen. Als je dat doet dan houd je jezelf voor de gek en dat betekent dat je eigenlijk jezelf niet vertrouwt. Zonder die basis zul je nooit durven kiezen voor jezelf en het vertrouwen in jezelf.
10 February 2009
Waauw Jogy.
10 February 2009
Er was ooit eens een moment in mijn leven dat mijn innerlijke stem zei dat ik iets absoluut niet moest doen. De stem zei als het ware: je kunt nu nog weglopen en die persoon niet ontmoeten. Ik heb mijn stem toen genegeerd en dat is op een nachtmerrie uitgelopen.
Ik ben blij met jouw antwoord. Dat sterkt mij.
Liefs Tess