Tessonome

Hoe merk je het wanneer totalitarisme voet aan de grond krijgt? Als je, ondanks een schoon geweten en een gezond verstand, door groeiend wantrouwen van de controlerende staat te vaak het gevoel krijgt ergens schuldig aan te zijn. Als de massa te murw wordt voor verzet. Zijn we al zover?

Deze vragen van Nausicaa Marbe komen niet uit de lucht vallen. Ze komen uit haar hart, haar banger hart.

Zelf ervaar ik Nederland niet zozeer als een politiestaat in opmars. Nog niet althans, maar mijn vertrouwen in de overheid en de rechtsstaat is gedaald tot onder een gezond minimum en wat doet dit met mij? Ik leef als een braaf klein musje. Ik pik dan eens hier en dan weer daar wat kruimeltjes die mij gretig door anderen worden toegeworpen. Iedereen wil namelijk dat ik in leven blijf. Ik ben, geloof ik, een tamelijk belangrijk aspekt van de samenleving.

Ik ben de supermus, opgeleid tot vermaak en vertier van een upperclass die zich aan mij laaft en mij, naar gelang haar behoeftes in leven houdt dan wel vermoord. Nu ja, dat heet anders in de mussenwereld. Maar dat ben ik vergeten. Ik ben namelijk al een wat oudere mus en het leven in de stad heeft mij toch enigszins aangetast. Mijn gedachten fladderen in de rondte en op een mistige dag, zoals zondag jongstleden, dan kom ik nog maar matig van de grond en blijven mijn kleine mussenvoetjes, ondanks de verwoede pogingen van mijn fladderitis, plakken op het asfalt dat bedekt is met de kouwgom en de kots van de zaterdagavond ploeg.

Maar wat moet ik dan? Ik ga eenvoudigweg niet dood. Wat ik ook gedaan heb, en ik kan je verzekeren ik heb, voor een mus de niet Niki Lauda heet, gevaarlijk geleefd. Gevlogen van hier tot Timboektoe en weer terug in één ademtocht. Ja, dat waren nog eens tijden. Goeie tijden en dan weer slechte tijden en nu dan de kredietcrisis. Wat betekent dit voor een mus? Gewoon, minder eten. Geen broodmaaltijden meer, geen tussendoortjes van liga en of ander kraakgoed. Nada, niks meer. Dat betekent uit de afvalbakken van de Kentucky Fried Chicken de lijken van verre familieleden oppikken, vlak voordat ze geleegd worden door de gabbers van de Icova.

Eind goed mus goed?

Column Tess

Photo Tess